Zagadnienie praworęczności i leworęczności w grafologii - | GRAFOLOG | PSYCHOGRAFOLOG | SERWIS GRAFOLOGICZNY - Rzetelna wiedza grafologiczna | Grafologia | Psychografologia | Grafometria | Grafolog | Psychografolog | Rękopis | Analiza pisma i podpisu | Kursy | Szkolenia | Badanie osobopoznawcze | Grifonaże | Grafologia | Badanie pisma ręcznego | Rafał Gasperaniec - Grafolog / Psychografolog autor Bazy Wiedzy Grafologicznej Serwisu Grafologicznego - | GRAFOLOG | PSYCHOGRAFOLOG | SERWIS GRAFOLOGICZNY - Rzetelna wiedza grafologiczna | Grafologia | Psychografologia | Grafometria | Grafolog | Psychografolog | Rękopis | Analiza pisma i podpisu | Kursy | Szkolenia | Badanie osobopoznawcze | Grifonaże | Grafologia | Badanie pisma ręcznego | Rafał Gasperaniec - Grafolog / Psychografolog autor Bazy Wiedzy Grafologicznej Serwisu Grafologicznego - UNREGISTERED VERSION

Idź do spisu treści

Menu główne:

Zagadnienie praworęczności i leworęczności w grafologii - | GRAFOLOG | PSYCHOGRAFOLOG | SERWIS GRAFOLOGICZNY - Rzetelna wiedza grafologiczna | Grafologia | Psychografologia | Grafometria | Grafolog | Psychografolog | Rękopis | Analiza pisma i podpisu | Kursy | Szkolenia | Badanie osobopoznawcze | Grifonaże | Grafologia | Badanie pisma ręcznego | Rafał Gasperaniec - Grafolog / Psychografolog autor Bazy Wiedzy Grafologicznej Serwisu Grafologicznego

BAZA WIEDZY GRAFOLOGICZNEJ
 
 
 




Zagadnienie praworęczności i leworęczności w grafologii





Niewątpliwie w związku z pismem istnieje zagadnienie tzw. "praworęczności" i jej odwrotności czyli "leworęczności".

Wiadomo bowiem, że większość "dróg" nerwowych krzyżuje się ze sobą, tzn. że przechodzą z prawej strony na lewą i na odwrót. Jeżeli zaś rozpatrujemy świadomie wykonywane ruchy to są one odwrócone pionowo. Dla przykładu: ośrodek ruchu lewej stopy znajduje się na szczycie prawej półkuli mózgu.

Jak wykazały badania ośrodki mowy, pisania i czytania w ogromnej większości przypadków (ok. 95 %) są umiejscowione w lewej półkuli mózgu. W nielicznych przypadkach (ok. 5 %) ośrodki te umiejscowione są w prawej półkuli mózgu, i dotyczy to praktycznie wyłącznie osób leworęcznych.

Powyższe nie oznacza jednak, iż osoby praworęczne ww. ośrodki mają wyłącznie po lewej stronie, zaś osoby leworęczne na odwrót. Poprostu pewnym okresie bardzo wczesnego dzieciństwa zaczyna zaznaczać się praworęczność lub leworęczność i jednocześnie rozpoczyna się większe zróżnicowanie i rozwój odpowiednich ośrodków po stronie lewej dla praworęcznych i prawej dla leworęcznych, które dotychczas nie wykazywały żadnej różnicy pomiędzy sobą.

Ośrodki po stronie przeciwnej zatrzymują się na niższym stopniu rozwoju i pozostają w swoistym stanie uśpienia, jednakże nie zatracając swoich właściwości.

Z tych "uśpionych" ośrodków korzysta człowiek wówczas gdy z różnych przyczyn nie może korzystać już z dotychczasowych (np. z powodu utraty kończyny). W takim przypadku osoba praworęczna , która utraciła prawą rękę zaczyna wykorzystywać lewą rękę do czynności dotychczas wykonywanych prawą ręką, jak np. pisanie. Jednakże musi wówczas uczyć się praktycznie od początku wykonywania tych czynności (stawiania poszczególnych znaków pisarskich, a następnie płynnego łączenia ich w wyrazy, prawie jak dziecko w pierwszych latach nauki pisania). W ten sposób usprawniając lewą kończynę pobudza i rozwija ośrodki pisania w prawej półkuli mózgu doprowadzając z czasem do ich pełnej funkcjonalności, a swoje pismo do pełnego wyrobienia.
Człowiek zasadniczo jest istotą praworęczną. Nic więc dziwnego ze odbija się to również na piśmie ręcznym. Istnieje tylko jedna czynność mająca związek z pisaniem wymagająca jednakowej sprawności obu rąk. Jest nią prawidłowe maszynopisanie. W trakcie tej czynności obie ręce piszącego są praktycznie na równi podporządkowane wykonywaniu właściwych czynności, a w dodatku czynności te muszą być ze sobą właściwie skoordynowane i zsynchronizowane.

W tym miejscu warto też wspomnieć o pewnym niewielkim odsetku ludzi umiejących się jednakowo sprawnie posługiwać zarówno prawą jak i lewą ręką, czyli o osobach "oburęcznych" zwanych też "ambideksterami". Wszystkie ww. ośrodki są u tych osób umiejscowione mniej więcej obustronnie i są również mniej więcej jednakowo rozwinięte.

Ambideksterami byli m. in. Leonardo da Vinci, Michał Anioł oraz królowa Wiktoria. Inną ciekawą postacią oburęczną był malarz Adolf Menzel który malował prawą ręką na olejno, zaś lewą ręką malował akwarele.

W naszym społeczeństwie względnie bardziej oburęczne są kobiety niż mężczyźni. Wynika to z tradycyjnego podziału ról w rodzinie, przez który to kobiety często wykonywać muszą wiele czynności manualnych wymagających sprawności obu rąk jak np. przyszywanie guzików, przygotowywanie posiłków itp. Ponadto odzież damska ma z reguły zapięcia lewostronne. Stąd też kobiety praworęczne mają (statystycznie rzecz ujmując) znacznie łatwiej nauczyć się pisać lewą ręką od mężczyzn.
Jednakże, zaznaczyć pragnę, że nie płeć o tym decyduje, a raczej obycie w posługiwaniu się lewą ręką. Istotny wpływ mogą tutaj mieć względy takie jak np. rodzaj wykonywanej pracy (zawód), czy też przebyte choroby wyłączające długookresowo z używania kończynę bardziej sprawna (np. złamanie prawej ręki, zmuszające osobę praworęczną do wykonywania wielu czynności "zarezerwowanych" dotychczas dla złamanej ręki, ręką lewą przez okres unieruchomienia prawej ręki).

Wiele osób potrafi również posługiwać się tzw. pismem lustrzanym wykonywanym najczęściej przy użyciu lewej ręki. Więcej informacji o tym szczególnym, a zarazem ciekawym sposobie pisania zamieszczam w osobnym dziale, poświęconym temu tematowi.

Ponadto, umiejętność wprawnego pisania zarówno prawą jak i lewą ręką wykorzystywana bywa niezwykle często do dokonywania fałszerstw czy pisania anonimów. Postępowanie takie potrafi znacznie utrudnić identyfikację autora rękopisu.

Jednakże dokładnie i sumiennie przeprowadzone badanie grafologiczne, potrafi jednoznacznie wskazać autora badanej próbki pisma ręcznego.



 
 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego